Moederwijsheid

‘Een moeder is maar zo gelukkig als haar minst gelukkige kind’, zegt een oude wijsheid. Het lijkt een zin uit vervlogen tijden. De tijden vóór de vrouwenemancipatie en de zelfontplooiing. De tijden vóór de nieuwe vaders ook. Maar waarom voelt die uitspraak dan toch zo verdacht vertrouwd aan?

Elke moeder aan wie je deze oude wijsheid voorlegt, kijkt een beetje betrapt en zucht. Want ze weet precies hoe het voelt als je kind gepest wordt of niet meekan op school. Als je kind een rare ziekte krijgt of gewond raakt in een ongeval. Als je kind keer op keer achter het net vist bij het solliciteren. Als je kind vastloopt in een relatie of niemand vindt om samen mee door het leven te gaan. Nachtenlang bedenken die moeders oplossingen en uitwegen, die ’s ochtends meestal niet veel waard blijken te zijn. Soep en spaghettisaus en cakejes produceren die moeders, omdat ze hun handen toch ergens voor willen gebruiken. Te veel knuffelen helpt immers niet, zeker niet bij grote kinderen. En alles is beter dan met de handen in het haar te blijven zitten. Een hart vol beurse plekken houden die moeders eraan over.

Ooit zei een oma van een ernstig gehandicapt kleinkind me: ‘Je wilt je kind daarvoor beschermen, want je weet hoeveel verdriet dit zal meebrengen. Maar dat gaat niet. En tegelijk weet je dat je kind een sterke en volwassen mens is, die dit zal aankunnen. Je kunt je kind niet behoeden voor tegenslag, maar je kunt wel in de buurt blijven om te helpen waar het kan.’

Zo moet het zijn om God te zijn, denk ik soms. Ons verdriet wegnemen kan Hij niet, maar Hij blijft wel in de buurt. Als een moeder en een vader tegelijk.

Kolet

Met dank aan A.G.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s