Stokjes en steentjes

Met kleinzoon aan de hand stap ik over de speelplaats naar mijn fiets. Het is een drukte van belang.
Opeens stopt kleinzoon abrupt en laat mijn hand los. Hij rent doelgericht een paar meter terug en bukt zich, in het midden van het gewoel. Met een triomfantelijke blik in zijn ogen holt hij weer naar mij.
In zijn hand houdt hij een krom stokje, waarmee hij vrolijk heen en weer zwaait.
‘Heb je een stokje gevonden?’ vraag ik overbodig. ‘Zullen we het in het mandje van de fiets leggen?’
Ik zie al visioenen van kleinzoon die van de fiets valt omdat hij zich maar met één hand kan vasthouden.
‘Dat is mijn pistool, oma’, verbetert hij me. Maar het mag in het mandje.
Uit zijn linkerzak haalt hij twee steentjes: een grijs en een bruin.
‘Voor jou!’ zegt hij gul. Ik stop ze in mijn zak.
’s Avonds als kleinzoon weer naar huis is, vind ik twee steentjes in mijn zak en een pistool in mijn fietsmandje. De wereld ligt vol schatten. Hoe komt het toch dat ik dat zo weinig zie?
Gelukkig krijg ik hulp van kleinzoon.

Kolet

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s