Palmtakjes

Mijn 93-jarige vader heeft pijn in zijn rug. ‘Hij heeft gepalmd’, zegt mijn moeder ter verklaring. Het uitrekken en reiken naar elk kruisbeeld heeft iets geraakt in zijn rug. ‘Wie zal dat nog doen als wij er niet meer zijn?’ vraagt mijn moeder.

Wij dus. En ook sommige van onze kinderen. Want palmtakjes steken deden wij elk jaar. En in elke kamer probeerden we er een gebedje bij te formuleren. ‘Hier bidden we om veel samen te kunnen zitten’, zei ik in de woonkamer. De kinderen waren er snel mee weg. ‘Om lang in bad te kunnen zitten’. ‘Om heel lekker te eten.’ ‘Om zalig te slapen.’ ‘Om iedereen binnen te laten.’ Tot op zolder en in het kleinste kamertje hingen we palmtakjes. Een vrolijk ritueel. De takjes bleven een jaar lang hangen, tot ze helemaal vergeeld vervangen werden door verse groene.

Nu raken de kinderen vaak niet in de kerk op Palmzondag. Dan rekenen ze erop dat wij takjes voor hen meenemen. Die hangen zij dan in hun huizen. Ik neem ook een takje mee voor de buurvrouw, die niet goed weet of ze nog gelooft. Dat doe ik ook al jarenlang. Op mijn voorzichtige vraag of ze nog wel een takje wilde, antwoordde ze bevestigend: ‘Dat takje herinnert me eraan dat jij aan me denkt.’

Geloof is soms heerlijk concreet.

Kolet

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s