In mijn graf

“Mama, leggen ze bij dode politieagenten hun geweer in hun kist?”, vraagt Rune van elf.
“Dat denk ik niet. Waarom vraag je dat, Rune?”
“Vroeger gaven ze bij de soldaten hun wapens mee in hun kist.”
“Het gebeurt nu ook wel dat mensen iets meegeven met hun geliefde. Ik herinner me dat mijn tante werkgereedschap in de kist legde van haar echtgenoot die schoenmaker was. Eigenlijk vind ik dat een mooi gebaar.”
“Wat zullen we in mama’s kist leggen?”, vraagt Imre van negen.
Het is even stil. Dan flapt Jade van zes er uit: “Haar agenda!”
De anderen schieten in de lach.
Verdorie, denk ik. Heimelijk had ik gehoopt op een tijdloos symbool, iets wat mijn zorg of liefde uitstraalt. Maar Jade heeft natuurlijk wel gelijk. Mama is thuis degene die alles bijhoudt qua opvang, vakanties, hobby’s, schooluitstappen, enz. Ik ben het tijdsgeheugen van ons hele gezin. Al vind ik het wel contradictorisch dat ik de eeuwigheid zal ingaan met een uurrooster naast mij.
Misschien moet ik de invulling van mijn moederrol wat herdenken. In functie van mijn imago voor mijn nageslacht…

Sylvie

Vinkje

“Of ik in het dossier zeker nog even wil aanvinken dat ik dit kindje ook zag”. Mijn collega vroeg me zo net even bij de consultatie voor een adviesje.
Er moet tegenwoordig gescoord worden. Het aantal vinkjes telt. Werkingsmiddelen en mankracht staan op het spel. Of er goed werk wordt geleverd, of er met aandacht en zorg wordt omgegaan met gezinnen, of hier elke dag wordt gevochten tegen kinderarmoede, of geen enkele vraag te veel is voor dit team, … dat komt op de tweede plaats. De cijfers bepalen de centen. Ingevuld op een computer. Hier wordt gewerkt in een regio waar veel zorg nodig is. Veel nieuwkomers, veel anderstaligen,… allemaal willen we hetzelfde, gelukkige en gezonde kinderen. Persoonlijk contact, advies en steun op maat, een vriendelijk en luisterend oor, teamwork … gebracht door mensen met een warm hart. Het doet er toe. Niet te vatten in vinkjes.

Lies

 

Meneer pastoor heeft het druk

Wekelijks loop ik een kleine tien kilometer met een vriendin. We werken niet alleen aan onze conditie maar praten onderweg ook uitgebreid bij over van alles en nog wat. Ik sta bij haar in de keuken te wachten terwijl ze haar sportschoenen aandoet.

Haar twee dochters zijn druk bezig in de woonkamer en ik kijk vanop een afstand toe. De oudste is druk bezig met haar huiswerk. De jongste, die net haar eerste communie heeft gedaan, zit in de zetel met het misboekje van de eerste communieviering.

Op het eerste zicht lijkt het alsof ze stilletje in zichzelf aan het praten is, maar als ik wat dichter bij de deur ga staan, hoor ik dat ze de communieviering hardop aan het voorlezen is. Intussen is mijn vriendin terug uit de garage met haar schoenen aan. Ze komt bij me staan en zegt met een lach: ‘Dat is vandaag al de derde keer dat ze de viering opnieuw leest. En ze doet dat telkens met alles erop en eraan, ook de woorden van de priester’. Enkele tellen later zien we haar dochter inderdaad uit de zetel rechtstaan bij ‘Verhef uw hart’.

‘Weet je wat ze deze morgen tegen mij zei na haar eerste voorleessessie?’ vraagt mijn vriendin. ‘Geen idee’, zeg ik, ‘maar ik ben wel benieuwd’. Mijn vriendin lacht: ‘Mama, meneer pastoor heeft het toch ook wel heel druk tijdens de mis. En wat een moeilijke woorden moet hij zeggen.’ Die uitspraak tovert een glimlach op mijn gezicht.

We trekken de deur stilletjes achter ons dicht en zetten koers naar het bos. ‘Misschien,’ zo bedenk ik mij, ‘zouden we meneer pastoor bij een volgende gelegenheid wat tijd cadeau kunnen doen’.

Els

God zien

Bij het ontbijt wijst kleinzoon opeens omhoog terwijl hij door het dakraam in de keuken kijkt: ‘Kijk! Ik heb God gezien! Zo boven de lucht!’
Mijn dochter vraagt hoe God er dan wel uitziet.
‘Met blond haar en buisjes om hem heen die licht geven!’ antwoordt kleinzoon zonder aarzelen.
Hij vindt het wel bijzonder, maar ook weer niet zo ongewoon. Elke dag ziet hij wel iets nieuws of iets vreemds, waarom dan niet God?

Ik kijk ook wel eens door het raam naar de wolken. Als de zon er op een bepaalde manier doorheen schijnt, zie je iets dat heel erg op goddelijke stralen lijkt. Bijna een clichébeeld, zomaar gratis te downloaden op je harde schijf.

Hoe meer God, hoe liever. Alle beetjes helpen om onze wereld een duwtje in de goede richting te geven. Als je God ziet, krijgt je dag meteen een gouden randje. Misschien moeten we gewoon wat meer door het raam kijken.

Kolet