Worden zoals kinderen

Worden zoals kinderen is voor christenen een permanente opdracht. Ik heb in de loop van mijn leven al veel ingewikkelde teksten gelezen die proberen te achterhalen wat dat dan precies betekent. Welke eigenschappen van kinderen moeten we overnemen? Welke houding van kinderen zou ons als volwassenen ten goede komen, in de ogen van God? Want kinderen zijn natuurlijk ook niet (altijd) heilig.

Maar met mijn kleinzoon op bezoek wordt het soms heel concreet. Gisteren gebruikte ik onze elektrische aansteker om een kaarsje aan te steken. Een kamer verder begint kleinzoon te roepen. ‘Oma, dat ding piept in mijn oren!’ Hij houdt zijn handen voor zijn oren tot ik ermee klaar ben.

Ik hoor dat geluid niet. Ook niet een beetje. Het is blijkbaar een van die zeer hoge geluiden die alleen door jonge oren kunnen worden opgevangen. Eenmaal voorbij de 25 hoor je ze gewoonweg niet meer. Een teken van normale slijtage, waar je normaal zelden last van hebt.

Maar natuurlijk speelt dat verschijnsel overal een rol. Het zijn niet alleen de ultrahoge tonen die we niet meer horen. Wellicht zijn er ook heel andere signalen waarvoor we afgestompt geraken in de loop van ons leven.

Een kleurige bes op de grond in het park. De zon die precies op een autospiegel weerkaatst. Een baby die lacht naar een jongen die voorbijkomt. De zacht wuivende haren van een oude meneer. De staart van de kat die de maat slaat. Er is zoveel dat we (bijna) verleren te zien en te horen.

Gelukkig krijg ik hulp van mijn kleinzoon om me dat soms te laten beseffen.

Kolet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s